Józef Mackiewicz – „Nie trzeba głośno mówić”

nie-trzeba-glosno-mowic-b-iext9325372

Wydana w 1969 roku powieść „Nie trzeba głośno mówić” jest ostatnią w dorobku pisarza. To monumentalna (ponad 600 stron) panorama II wojny światowej. Opowiedziana w niej historia ściśle wiąże się z „Drogą donikąd”, której jest kontynuacją. „Droga donikąd”, z 1955 roku, opisuje tragiczne losy mieszkańców Kresów Wschodnich z lat 1940-1941. Wiele z jej wątków zostało opartych na prawdziwych wydarzeniach i opisuje postaci, z którymi autor zetknął się osobiście. Dzieło jest gorzką i przerażająco smutną kroniką sowietyzacji ziem dawnej Rzeczpospolitej. Mackiewicz skrupulatnie przedstawia różnorodne postawy i stosunek mieszkańców Kresów do nowej rzeczywistości. Biegle rysuje konflikty, wahania i dylematy ludzi, którym wielka polityka zachodzi w zagrody i obejścia. Sednem opowieści jest, jak celnie ujął to Czesław Miłosz, „męka myśli”. W zasadzie jest to książka polityczno-historyczna, w której autor, z perspektywy, stara się ogarnąć cały kontekst i splot wydarzeń.

więcej: http://booklips.pl/recenzje/zycie-wedlug-mackiewicza/

 

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s